Meegemaakt – “Wil je slapen met een mes in je buik?”

Pieter van Eck is een ervaren huisarts. Hij heeft al heel wat meegemaakt en is niet meer snel van zijn stuk te krijgen. Tien jaar werken als medTzorg-arts heeft daarbij geholpen. Toch werd hij onlangs verrast door patiënt Nicole. “En dat is juist de reden dat ik het werk als medTzorg-arts leuk en uitdagend blijf vinden.”

“Geboortedata van patiënten ken ik niet uit mijn hoofd, maar bij Nicole* kan ik de dag, maand en het jaar zonder problemen opdreunen”, begint Pieter. Nicole verblijft vrijwillig in een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. Ze snijdt zichzelf regelmatig en neemt soms een overdosis medicatie. Een schreeuw om hulp of aandacht, vermoedt Pieter. “Tot nu toe liep het altijd goed af.”

Met de taxi naar huis

“Bijvoorbeeld een aantal maanden geleden, toen het echt goed raak was. Ze had zichzelf met een mes in haar buik gestoken. Hoewel de verpleegkundigen Nicole kenden, was de aard van de melding serieus genoeg om 112 te bellen.

Het mes stond nog in haar buik. Een helikopter, twee ambulances en politieauto’s kwamen naar onze locatie. Bij een gezondheidsinstelling met allerlei gebouwen en verschillende bewoners was dat natuurlijk erg bijzonder. Het gebeurde zelfs ’s avonds, in het donker. Het klonk als een slechte film; het hele park was in rep en roer. Uiteindelijk is Nicole met de ambulance meegegaan naar het ziekenhuis. Daar bleek dat het scherpe mes vrij kort was, maar het handvat heel lang. Het zag er dus veel heftiger uit dan het was. Daarnaast was het niet door gevaarlijke delen van haar buik gegaan. Ze hebben het mes verwijderd, twee hechtingen gezet en Nicole ging met de taxi weer naar huis.”

“Wil je slapen met een mes in je buik?”

Dat recept herhaalt ze sindsdien vaker. Het was middernacht toen Pieter een melding kreeg. Nicole had weer een mes in haar buik gestoken. Hij ging naar haar toe en vroeg voor de zekerheid: “Vind je het goed dat ik het mes eruit haal?”

Dat vond ze niet goed. “Ik probeerde het nog: Maar dit ligt toch niet lekker, je wil zo slapen, en het is onhandig om dat met een mes in je buik te doen. Het ziet er ook een beetje raar uit, en wat nou als je gaat draaien? Ik zou het mes er toch wel uit halen. ‘Nee, nee, dat wil ik niet!’

Toen stond ik voor een dilemma, want ik doe niks tegen haar wil in. En door het mes was ik extra voorzichtig. Het idee om haar te laten liggen vond ik ook heel naar, en ik wist niet of dit hetzelfde mes was als de vorige keer. Ik ben naar buiten gegaan en ik heb even met de verpleegkundige en de arts VG overlegd. Op het moment dat ik met haar stond te bellen, kwam Nicole uit haar eigen huisje. Ze zwaaide naar me, liep weg en verdween in de duisternis. Met een mes in haar buik.

Ik onderbrak de arts VG en zei: ‘Het probleem lost zichzelf op, want ze loopt nu weg.’ Daar eindigt mijn verantwoordelijkheid, dus ben ik naar huis gegaan. De volgende ochtend vroeg ik hoe het was afgelopen. Ze bleek naar haar vaste plekje te zijn gelopen, waar ze vaker zat. Daar heeft ze zelf de ambulance gebeld en in het ziekenhuis is het mes verwijderd. En je raadt het al: weer met de taxi naar huis.”

*Nicole is vanwege privacy-redenen een gefingeerde naam.

Meegemaakt-verhalen

Lees meer meegemaakt-verhalen