Meegemaakt – Nieuwsgierigheid naar mensen als medTzorg-basis

25 / 02 / 2026
Meegemaakt

Marijke den Uijl is al haar hele leven nieuwsgierig naar mensen, omringt zich graag met mensen en wil weten hoe ze leven. Zonder het toen te weten, legde ze al vanaf haar elfde een stevige basis om een rots in de branding te worden bij medTzorg.

“Mijn relatie was net uit, mijn studie geneeskunde pas afgerond en ik zocht iets nieuws. Online vond ik de vacature voor dokter in Suriname.” In een park in Amsterdam voerde Marijke haar sollicitatiegesprek. “Het was heel laagdrempelig en gezellig in de buitenlucht. Ik werd uitgekozen en vanaf januari 2007 werkte ik een half jaar in Nickerie, Suriname als basisarts op de spoedeisende hulp en interne geneeskunde in een ruraal ziekenhuis.

Dat was heel pittig, want alles was nieuw en ik kreeg heel veel verantwoordelijkheid. Daarnaast zag ik heftige problematiek zoals suïcides met landbouwgif, mensen die elkaar verwondden met kapmessen, veel verkeersongevallen en veel alcoholgebruik. Alles ging nog op papier en ik deed dossiervorming handmatig. We kampten met een schaarste aan middelen en materialen, maar ook aan specialisten, die er soms niet waren. Dan moest ik het zonder chirurg doen, of met de uroloog als achterwacht. Ik moest werken met de middelen die ik had. Suriname heeft me geleerd om out of the box te denken.”

“Op mijn elfde verhuisden we naar een woongroep, en ik voelde me daar direct thuis”

Een krachtige basis voor een arts die bij medTzorg aan de slag gaat. Maar dat is niet alles, want Marijke gaat nog verder terug in de tijd. “Op mijn elfde zijn we verhuisd naar een woongroep. Dat was eerst een boerderij van mijn opa en oma, maar die verloor zijn functie. Mijn tante heeft daar met haar man een woongroep opgezet. Het was bedoeld als tijdelijk, maar we bleven er gedurende mijn hele middelbare schooltijd. Ik vond het fantastisch. Toen had ik al iets met andersoortige mensen. Het was een vaste woongroep van 15-20 mensen met aparte woonruimtes. Mensen woonden er vast, maar ook tijdelijk: ze waren bijvoorbeeld gescheiden, hadden problemen met huisvesting of waren mensen uit het buitenland met medische problemen. De vaste bewoners hadden een soort functie als maatschappelijk werker.

Na drie maanden overleed mijn tante, die al een aantal jaar aan borstkanker leed. Dat is me altijd bijgebleven. Hoe verdrietig het ook was, het was ook heel bijzonder om van dichtbij mee te maken. Wij hebben met elkaar het ziekbed begeleid. Mijn moeder was ook verpleegkundige, dus zij wist wat er moest gebeuren. Ik was er ook bij tot het laatste stukje en we hebben zelf haar kist gemaakt, dat was ook op zo’n jonge leeftijd heel fijn. Daardoor kreeg ik de dood van dichtbij mee. Dit overlijden – en de manier waarop – heeft de basis gevormd van mijn gedachtes over goede palliatieve zorg.”

De logische stap naar medTzorg

“Twaalf jaar geleden kwam ik – weer online – een vacature tegen: ANW-dokter bij medTzorg. Dat moest het worden. Ik hou heel erg van mensen en van gezelschap, maar ik ben ook een individuele dokter die graag haar eigen beslissingen neemt en niet veel leunt op andermans mening of voorwerk. Bij medTzorg kan ik die kwaliteiten en wensen kwijt. Ik ben verantwoordelijk voor alles wat ik doe. Dat vormt een mooie afwisseling van de fijne huisartsenpraktijk waar ik werk. Bij medTzorg heb ik veel verantwoordelijkheid, maar daardoor ook veel vrijheid. Dat past goed bij mij en doet me denken aan de tijd in Suriname. De diversiteit aan mensen en verschillende categorieën mensen spreken me nog steeds aan. Ik werk met verstandelijk beperkten, lichamelijk beperkten en arrestanten met veel psychiatrische en verslavingsproblemen. Daar kan ik al mijn nieuwsgierigheid in kwijt.

Ik vond het eerst wel spannend om ook in gevangenissen aan de slag te gaan. Ik dacht: ‘Wat voor mensen kom ik tegen?’ Maar al snel merkte ik: het zijn mensen zoals jij en ik, soms met een ingewikkelde achtergrond. Mensen komen vaak tot die daden met een reden. Ze doen dingen die niet mogen, maar soms denk ik: ze hebben ook niet de kans gehad om te doen wat ik bijvoorbeeld doe. Daarom wil ik goed voor ze zorgen, zonder een oordeel te hebben over wat ze hebben gedaan.

In het Arrestantencomplex Houten werd een man vrijgelaten door de politie; hij was GHB-gebruiker. De politie had bij zijn arrestatie echter alles ingenomen. Een logische stap, maar je kan hem niet zo op straat zetten. Ik besloot advies te geven: van de ingenomen GHB moet iets terug naar de ex-gedetineerde. Dat is toen ook gebeurd. Zo zat hij laat op de avond in ieder geval niet zonder. Het gaat tegen je gevoel in, maar als iemand geen GHB meer kan krijgen, wordt het gevaarlijk. Van de politie vraagt dat nog meer aanpassing. De chef in Houten zei achteraf hoe bijzonder hij het vond wat en hoe ik dat deed. Ik probeerde ze medisch mee te nemen in mijn perspectief. Het hielp ook dat ik er al jaren kom, ze weten wie ik ben. Ik roep dat niet zomaar.

De samenwerking werd als positief ervaren door zowel mij als de politie. Ik legde uit wat de gevaren waren en zij vertrouwden mij, want we werken al jaren samen. Daardoor was die meneer in ieder geval tijdelijk geholpen. Ik zou heel graag willen weten hoe het nu met zo iemand is, maar dan blijf ik bezig. Ergens stopt ook mijn verantwoordelijkheid.

Een ANW-dienst is geslaagd als…

… ik zie dat zorgprocessen goed lopen. Dan denk ik aan een zorgvuldige triage, een soepele samenwerking tussen verschillende partijen of een goed gesprek met een familie waar ik op voorhand misschien weerstand verwachtte.

‘Als ik de hele dag keihard mag werken en een verschil kan maken, dan ben ik blij’

Soms sta ik in het weekend op het pontje op de rivier de Lek, met een opkomende zon. Dan stuur een foto in de groepsapp van mijn cluster: ‘Kijk mij nou zitten, lekker op mijn zaterdag op het water!’ Dat zie ik niet als werk. Ik heb altijd heel veel zin in die zaterdagen. ’s Ochtends voetbalt mijn zoon en dan sta ik met mijn dokterstas langs het veld. Soms kan ik blijven kijken, maar af en toe moet ik meteen weg. Die vrijheid is fijn.

Mijn kinderen weten inmiddels hoe het werkt, maar vroeger vonden ze het verwarrend. Toen heb ik heel even getwijfeld om te stoppen, maar daarvoor vond ik het werk te leuk. Mijn moederhart en mijn zorghart botsten. Wat is belangrijker: ’s avonds samen eten met mijn familie, of zelf de schouw doen? Gelukkig werkt mijn vriend ook in de zorg, wat zorgt voor onderling begrip en flexibiliteit. Mijn kinderen doen me nu zelfs na als de telefoon gaat: ‘Met Marijke den Uijl, huisarts bij medTzorg’.”